Trup w szafie i białe małżeństwo. Sabina przez 30 lat wypierała prawdę

Sabina postrzegała swoją ciążę w kategoriach cudu. Z mężem współżyła tylko dwa razy: raz przed ślubem, na fali młodzieńczego zakochania zmieszanego z alkoholem, i raz w noc poślubną. Potem nie była w stanie. On nie rozumiał, naciskał, namawiał, ale – trzeba mu to oddać – nigdy nie posunął się do wymuszenia „małżeńskiej powinności”.

Skłamała, że jest aseksualna

Swoją niechęć do intymności tłumaczyła najpierw ciążą i trudami porodu. Potem zmęczeniem przy dziecku, dyskomfortem z powodu nadwagi, wreszcie depresją. Rozwiedli się po pięciu latach, z jej inicjatywy. Kochała go, ale czuła, że nie ma prawa więzić go w białym małżeństwie. Skłamała, że jest aseksualna. Chciała, by zbudował szczęście z kimś, kto potrafi odpowiedzieć na jego dotyk.

– Aseksualność była wygodną przykrywką dla trupa w szafie, o którym za wszelką cenę starałam się zapomnieć – wspomina dziś Sabina. To był przedziwny stan: wiedziałam i nie wiedziałam jednocześnie. Moje ciało pamiętało nadużycie, dlatego sztywniało przy każdej próbie zbliżenia, choć umysł odcinał te wspomnienia grubą kreską.

Przeszłość pukała do niej nocami. W powracających snach utykała w ciasnej, ciemnej przestrzeni. Nie mogła się ruszyć, a gdy próbowała krzyczeć, gęsta maź zalewała jej usta. Budziła się z dusznością i płaczem.

W dzień jednak radziła sobie świetnie. Z byłym mężem utrzymała poprawne relacje, wspólnie wychowywali córkę, Natalię. Życie zawodowe Sabina zbudowała wokół projektowania wnętrz. Stała się specjalistką od „wpuszczania oddechu” tam, gdzie go brakowało. Potrafiła rozjaśnić najmroczniejszy metraż, choć we własnym wnętrzu wciąż trzymała szczelnie zamknięte drzwi.

Przeczytaj też:

Jak można takie rzeczy gadać? O tym, co brat zrobił siostrze i dlaczego kobietom się nie wierzy

„Po moim trupie”

Trup z szafy spróbował wyważyć drzwi, gdy dziewiętnastoletnia Natalia ogłosiła, że chce z koleżanką zjechać Europę autostopem.

– Po moim trupie! – wrzasnęła Sabina.

Zaczęła się trząść, straciła oddech. Natalia miała wtedy tyle lat, co ona „wtedy”. To był pierwszy moment od dekad, gdy Sabina świadomie nazwała tamten czas. Konkretna data, konkretna etykieta: jej młodość i wakacje, które skończyły się po tygodniu na poboczu autostrady w Nadrenii. Obudziły się wtedy z koleżanką bez portfeli, bez dokumentów i z rozdzierającym bólem w podbrzuszu.

Natalia ostatecznie nie pojechała, ale uciekła przed kontrolą matki na studia do Warszawy. Od tamtej niedoszłej wyprawy u Sabiny uruchomił się lęk totalny. Musiała wiedzieć, gdzie jest córka, z kim pije kawę, o której wróci do akademika.

– Mama, to nie jest normalne. Idź do lekarza, bo zaczynam się o ciebie bać – mówiła jej córka.

 

Polecamy:
Miałam 5 lat, a on był 10 lat starszy. Czułam na sobie brud i grzech

„Powtarzałam, aż sama w to uwierzyłam”

Sabina została sama w swoim idealnie zaprojektowanym mieszkaniu. Podczas gdy jej wspólniczka podróżowała po świecie, ona nie opuszczała kraju. Wakacje spędzała wyłącznie nad polskim morzem. Inne kraje pokazywał Natalii ojciec. Sabina pewnie dożyłaby tak do emerytury, gdyby nie nowa klientka.
Miała na imię Regina. Chciała wyremontować 46-metrowe mieszkanie na krakowskich Dębnikach dla swojej córki i wnuczki.

Mimo że upłynęło prawie 30 lat, rozpoznały się natychmiast.

Praca zeszła na dalszy plan – szybko przeniosły się z biura do pobliskiej kawiarni.
To z Reginą Sabina stała na drogach Europy z wyciągniętym kciukiem. Po tamtym lecie straciły kontakt. Regina szybko zorientowała się, że jest w ciąży. Zrezygnowała ze studiów i wróciła do rodziców.

– Nauczyłam się kochać dziecko z gwałtu – wyznała Regina. – Pomogło mi przekonanie mamy, że wszystko jest elementem wyższego planu, nawet jeśli wydaje się on okrutny. Przez lata powtarzałam sobie, że to owoc wakacyjnej przygody, aż sama w to uwierzyłam. Dopiero na studiach psychologicznych, które skończyłam jako dojrzała kobieta, zmierzyłam się z prawdą. Dziś sama pomagam ofiarom przemocy.

 

Może Cię zainteresuje:
Trauma seksualna – jak sobie z nią poradzić?

Ostatni kadr

Kiedy Regina zapytała: „A ty? Jak ty sobie z tym poradziłaś?”, Sabina po prostu pękła. Przez łzy zobaczyła film, który tak długo był zablokowany.
Widziała dwie dziewczyny z ciężkimi plecakami i sercami pełnymi brawury. Widziała stacje benzynowe i wesołego kierowcę tira. Miał zmiennika, który spał z tyłu. Nie wyglądali na drapieżców. Były kanapki, wspólna herbata z termosu…

– Do tej herbaty musieli coś dosypać. To moje ostatnie wspomnienie sprzed ciemności. Potem było już tylko pobocze – mówi Sabina. – Tak bardzo się wtedy wstydziłyśmy, że nie potrafiłyśmy spojrzeć sobie w oczy. Ja nie zaszłam w ciążę, więc łatwiej mi było wmówić sobie, że nic się nie stało.

Trup wypadł z szafy z hukiem, ale tym razem Sabina nie zamierza go tam upychać kolanem. Wie, że czeka ją długa terapia i trudne sprzątanie, ale po raz pierwszy od 30 lat czuje, że w jej własnym życiu zrobiło się więcej przestrzeni.