Toksyczna męskość i maczyzm – czyli piekło mężczyzn

Bycie twardzielem za wszelką cenę nie jest receptą na sukces. Wręcz przeciwnie, coraz częściej staje się przeszkodą w dopuszczaniu do siebie wrażliwości, której wielu facetów ma w sobie bardzo dużo

Maczyzm – toksyczna męskość w nowoczesnym świecie

Maczyzm, bo o nim mówimy, to kulturowy wzorzec męskości, który oparty jest na dominacji, agresji, a także wyższości nad kobietami. Dzisiaj jednak nie zastanawiamy się wyłącznie nad tym, jaki wpływ ma maczyzm na kobiety i ich relacje z mężczyznami. Zamiast tego, zadajemy pytanie, jaki ma wpływ na mężczyzn.

Jakie są konsekwencje promowania takich zachowań, jak tłumienie emocji, bezwzględność, czy ukrywanie wrażliwości pod maską agresji? Okazuje się, że toksyczna męskość często okupowana jest cierpieniem samych mężczyzn.

Kim jest maczo? Kiedyś kojarzył się z silnym, odważnym facetem. Dziś ma wydźwięk pejoratywny i oznacza postać otoczoną murem niedostępności emocjonalnej. Maczo to człowiek, dla którego prośba o pomoc jest porażką, a płacz – wstydem. Gdy globalna narracja wskazuje, że każdy mężczyzna powinien być maczo, wtedy zaczyna się problem.

Toksyczna męskość – co to?

Narosło mnóstwo mitów wokół toksycznej męskości. Co to tak naprawdę jest? Najprościej mówiąc: toksyczna męskość to zbiór sztywnych przekonań, które nakazują mężczyźnie być zawsze silnym i odważnym, nieomylnym i twardym, odpornym na emocje i gniewnym. Hasło, które podsumowuje ten model dość dobrze, to: „Chłopaki nie płaczą”. Dochodzi do tego konieczność dominacji i pogarda wobec wszystkiego, co kobiece.

W toksycznej męskości nie chodzi o to, że bycie mężczyzną jest samo w sobie toksyczne. Chodzi o „reguły gry”, które są promowane jako ta słynna i bardzo pożądana „męskość”. Skąd się to wzięło?

Model twardego mężczyzny nie jest niczym nowym. Przez dziesięciolecia wzorzec był czytelny i narzucony przez kulturę, wojny czy systemy pracy fizycznej. Mężczyzna miał być obrońcą, a jego wartość mierzono tym, czy jest w stanie zapewnić rodzinie byt. Dziś, w dobie pracy umysłowej i zmieniających się ról w związkach, ten model męskości jest przestarzały. To na tym modelu opiera się jednak wyewoluowana i skrajna wizja męskości, którą dziś nazywamy toksyczną męskością.

Toksyczna męskość – przykłady

Do zrozumienia toksycznej męskości, użyjemy praktycznych przykładów:

• Emocjonalny pancerz: Traktowanie smutku, strachu czy wrażliwości jako słabości. Mężczyzna, który nie potrafi przyznać, że czuje lęk przed utratą pracy albo smutek po stracie kogoś bliskiego, często zamienia te uczucia na złość lub frustrację. W efekcie, zamiast szukać wsparcia, izoluje się.

• Potrzeba kontroli w relacjach: Toksyczna męskość często objawia się potrzebą dominacji w związku. Może to być traktowanie partnerki przedmiotowo, bagatelizowanie jej opinii, czy narzucanie swojego zdania. Partnerstwo jest zastępowane hierarchią, gdzie mężczyzna musi mieć ostatnie słowo, co skutecznie dusi autentyczną bliskość.

• Odrzucanie troski o zdrowie: „Samo przejdzie” to mantra kogoś, kto uważa, że wizyta u lekarza, czy psychologa to powód do wstydu. Traktowanie własnego zdrowia jako kwestii drugorzędnej i kreowanie się na niezniszczalnego prowadzi do problemów, których można by uniknąć dzięki wczesnej diagnostyce.

• Agresja jako język rozwiązywania problemów: Kiedy brakuje umiejętności komunikacji werbalnej, toksyczny wzorzec podpowiada, że jedynym skutecznym argumentem jest siła – fizyczna lub psychiczna (krzyk, zastraszanie). Kżda próba negocjacji jest postrzegana jako porażka, a ustępstwo jako kapitulacja.

• Bro culture: W grupie mężczyzn panują płytkie relacje. Rozmowy o pracy, sporcie czy technologii to norma, a rozmowy o emocjach innych niż złość, są tabu. Trudne tematy obraca się w żart lub bagatelizuje, tworząc tym samym kolejny mur samotności. Każdy z panów udaje, że radzi sobie świetnie, podczas gdy w środku przechodzi kryzys.

Czytaj też:
Jak rozpalić faceta? TOP 5 stref erogennych, dzięki którym sprawisz, że oszaleje na twoim punkcie

Jak cierpią samce alfa?

Bycie wiecznym maczo to po prostu potwornie męcząca gra. W relacji z samym sobą, to nieustanne zaciskanie zębów, smutek tłumiony złością i rosnące napięcie, które często przeradza się w destrukcyjne zachowania, czy ucieczkę w używki (które, według kanonu, też są męskie). W relacji z kolegami, to ciągła samotność.

Jesteś wśród ludzi, ale nikt nie zna twoich prawdziwych problemów, bo boisz się, że jeśli zrzucisz maskę, to stracisz szacunek albo zostaniesz wyśmiany. Z kobietami to często droga donikąd – niby jesteś obok niej, ale to tak, jakbyś siedział za grubą szybą.

Ona czuje, że nie może się do ciebie przebić, a ty, zamiast być partnerem, nie potrafisz przestać grać roli gościa, który wszystko wie, wszystkiemu zaradzi i nigdy nie ma prawa do chwili słabości. W efekcie, te relacje szybko się rozpadają.

To też ciekawe:
Po czym poznać, że mu zależy? Mowa ciała i umysłu mężczyzn

A co z facetami, którzy zupełnie nie pasują do modelu samca alfa? Jeśli nie czujesz potrzeby dominacji, nie kręci cię nieustanna rywalizacja albo po prostu wolisz być empatycznym gościem, to świat wysyła ci sygnały, że coś jest z tobą nie tak. Każdą maszynkę do golenia reklamuje wielki, umięśniony facet, stojący w deszczu z ponurą miną.

Samochody na banerach noszą hasła przedłużające męskie ego: „Kup to, a poczujesz moc, zdominujesz innych, będziesz wreszcie kimś ważnym”. Nic więc dziwnego, że tak trudne staje się budowanie własnego poczucia wartości bez tych stereotypowych, męskich elementów.