Miastokobiet

„A W KRAKOWIE… (BANDA ALKOHOLIKÓW I NIEROBÓW, OT CO!) KULTURA, PANIE, HISTORIA I PIWKO NA RYNKU!”

Taki to luksus, że z tekturowym kubeczkiem wzdłuż Wisły można przejść kawałek. Mewki krzyczą, łabędzie wyciągają szyje jak gdyby nigdy nic. A po pracy na kawkę na rynek, zjeść coś można, popić, spotkać się z przyjaciółmi, porozmawiać o sztuce i kulturze. A tam w tej Warszawce to biedaki tylko o kursie franka i delegacjach. Życia nie mają, nic, tylko od świtu do nocy w robocie pod krawacikiem z aktóweczką siedzą. Co oni tam o świecie wiedzą? O przemijaniu? O egzystencji? O wyższości Miłosza nad Brodskim? Myślą, że jak przyjadą w piątek wieczorem, swoje w korkach odstoją, potem do nocy pić będą z miejscowymi na Kazimierzu, to coś z tego życia posmakują? Potem pół soboty alkazelcery i tupiące gołębie, a wieczorem znów do knajpy. Przecież z nimi to się dogadać nawet po pijaku nie można! Siedzą tacy, nóżka na nóżkę założona, palcami po blacie stukają i krzywią się, że szklanka do piwa niezbyt czysta, że smugi na kieliszku, że cytryna nie kwaśna, a sól nie słona. Że gdzie ten kelner? Że niby ten barman to niedługo już tu popracuje, zna się, kogo trzeba. Że sami menele w tym mieście mieszkają, chleją obiboki od rana do nocy i od nocy do rana. Za co oni niby żyją? Chyba ze zbierania butelek na Plantach. I te gołębie! Gdzie człowiek nie usiądzie, to obsiądą, gdzie nie pójdzie, to obsrają! A konie?! Cywilizowane niby miasto europejskie, a na rynku śmierdzi końskimi sikami! Mickiewicz, cepeliada i kiełbaski z grilla! I wszędzie kebab, kebab na kebabie! Miasto kultury, jasne…

Ha, a ja jestem z Gdańska.
To widać. Jestem z Gdańska. To słychać.
Że ja jestem z Gdańska, to widać, słychać i czuć.

Karolina Macios